Men of Iron Tri-Pack, 2nd Printing (EN)

Na prośbę fanów powracają trzy pierwsze gry z serii Men of Iron: Men of Iron, Infidel i Blood & Roses. Ale to nie wszystko – dorzucamy Bitwę pod Azincourt z C3i #22.

Gra, od której wszystko się zaczęło, Men of Iron, przedstawia odrodzenie się piechoty na początku XIV wieku, a także głębsze zrozumienie wartości walki połączonych rodzajów broni i efektywnego wykorzystania terenu obronnego. Scenariusze podkreślają kluczowe elementy, które uczyniły te bitwy tak fascynującymi: obronną moc łuku długiego, zwłaszcza w połączeniu z piechotą lub nawet konnymi zbrojnymi. Azincourt opowiada o słynnym zwycięstwie Henryka V w wojnie stuletniej.

Druga część serii Men of Iron, Infidel, koncentruje się na najważniejszych bitwach wczesnej ery krucjat, stoczonych między chrześcijanami a muzułmanami. To okres, w którym królowała kawaleria, stawiając europejskich konnych, opancerzonych rycerzy – opierających się na zaciekłych i bezpośrednich szarżach z mieczami i lancami – przeciwko wschodnioeuropejskiej/tureckiej lekkiej kawalerii, kładącej nacisk na skuteczność konnych łuczników.

„Krew i Róże” skupiają się na bitwach Wojny Dwóch Róż w Anglii, w latach 1455–1487. Była to wojna, w której większość żołnierzy była prawdziwie „z żelaza”, ciężko i całkowicie opancerzona do tego stopnia, że ich mobilność była wątpliwa. W tym okresie wprowadzono również proch strzelniczy – głównie artylerię polową – w zauważalnej liczbie. I choć wielu angielskich rycerzy było konnych, robili to niemal wyłącznie w celach transportowych. Większość walk toczyła się pieszo… i była to dość brutalna walka.

Seria została zaprojektowana z myślą o szybkiej nauce i łatwej rozgrywce. Zasady gry są krótkie, nie ma tur – gra toczy się w sposób ciągły, z możliwością przejęcia gry od przeciwnika – a rozstrzyganie walk odbywa się poprzez pojedynczy rzut kostką. Czas gry wynosi około 1-3 godzin na bitwę.

Seria jest również przeznaczona dla graczy lubiących grę solitaire. System został zaprojektowany zarówno do gry indywidualnej, jak i twarzą w twarz, bez utraty wglądu i zabawy. Pozwala graczowi lub graczom zobaczyć, co wydarzyło się w tych słynnych bitwach i dlaczego. Nie ma specjalnie opracowanych zasad gry solitaire, ale wielu graczy gra w ten sposób.

W oddziałach znajdują się długie łuki, kusze, zbrojni (konni, piesi i niekonni), hobilarowie, genitorzy, groźni Szkoci z toporami, procarze, piechota z pikami, rycerze, ciężka kawaleria, średnia kawaleria, lekka kawaleria, łucznicy, wojownicy obozowi, strzelcy z pistoletów i artyleria!

Bitwy zawarte w zestawie to:

Dorylaeum – Północny Zachód Anatolia, 1 lipca 1097 r. – Linia marszowa krzyżowców, w tym Krucjata Ludowa i Piotr Pustelnik, a także wszyscy wielcy dowódcy I Krucjaty, wpadają w „zasadzkę” Kilj Arslana i jego doborowej kawalerii seldżuckiej.

Antiochia – północna Syria, 28 czerwca 1098 r. – Wyczerpani, głodni i ubodzy krzyżowcy – mieli już niewiele koni – właśnie zdobyli Antiochię i teraz stają w obliczu licznej armii tureckiej pod dowództwem Kurbughi, wysłanej, by odbić miasto.

Askalon – południowa Palestyna, 12 sierpnia 1099 r. – Po zdobyciu Jerozolimy krzyżowcy skręcają na południe, by odeprzeć nagle aktywną, liczną armię Fatymidów, z ich doborową, ciężką kawalerią mameluków.

Harran – Królestwo Krzyżowców Antiochii/Edessy, 7 maja 1104 r. – Baldwin II z Edessy usiłuje utrzymać kontrolę nad swoim małym królestwem w północnej Syrii, na co Soqman, atabeg Damaszku, nie chce przystać. Jedna z pierwszych poważnych porażek krzyżowców.

Montgisard – Frankijskie Królestwo Jerozolimy, 25 listopada 1177 r. – Saladyn próbuje zniszczyć niewielką armię Królestwa Jerozolimy, mając armię ponad pięciokrotnie większą od niej. Choć krzyżowcy liczyli zaledwie 400 rycerzy, dowodził nimi niezwykły Baldwin IV, Trędowaty Król. Rezultat: jedno z największych zwycięstw krzyżowców. Sprawdź, czy uda ci się odnieść to oszałamiające zwycięstwo!

Arsuf – Królestwo Ajjubidów w Jerozolimie, 7 września 1191 r. – Klasyczna bitwa pomiędzy Ryszardem I Lwie Serce a armią Ajjubidów Saladyna, ukazująca główne aspekty każdej armii w niezwykłej, dynamicznej bitwie.

Falkirk – Szkocja, 22 lipca 1298 r. – Wielka katastrofa Wallace’a, pomimo jego ogromnego schiltron. Dobra piechota jest w porządku, ale potrzebuje wsparcia. Najlepszy scenariusz dla pojedynczego gracza.

Courtrai – Flandria, 11 lipca 1302 r. – Bitwa pod Złotymi Ostrogami. Flamandowie wstrząsnęli elitarną armią francuską jednym z pierwszych pokazów siły solidnej piechoty wykorzystującej pozycje obronne.

Bannockburn – Szkocja, 23–24 czerwca 1314 r. – Słynny triumf Roberta Bruce’a nad liczebnie przeważającą, ale dosłownie ugrzęźniętą armią angielską.

Crecy – Francja, 26 sierpnia 1346 r. – Pierwsza wielka bitwa wojny stuletniej. Pokazała, że piechota, wspierana przez łuczników, może pokonać najlepszych rycerzy w Europie.

Poitiers – Francja, 19 września 1356 r. – Tym razem Francuzi zsiedli z koni i prawie zwyciężyli. Jednak łuki długie i solidna angielska piechota ponownie zwyciężyły.

Najera – Kastylia, 3 kwietnia 1367 r. – Czarny Książę wyrusza do Hiszpanii z cudownymi, połączonymi siłami zbrojnymi, aby kontynuować angielskie plany „ekspansji”.

Azincourt – Artois, 25 października 1415 r. – Henryk V odnosi potężne zwycięstwo nad kwiatem francuskiego rycerstwa.

1. bitwa pod St. Albans – Herefordshire, 22 maja 1455 r. – Pierwsza poważna bitwa w Wojnie Dwóch Róż. Ryszard, książę Yorku, i jego sojusznik, Ryszard Neville, hrabia Warwick, pokonali Lancasterów pod wodzą Edmunda, księcia Somerset, który zginął w bitwie. Yorkowie pojmali również Henryka VI i zmusili go do mianowania go konstablem Anglii.

Blore Heath – Staffordshire, 23 września 1459 r. – Znacznie liczniejsza piechota Yorków użyła długich łuków i zajęła pozycję obronną, aby odeprzeć lancasterskich wojowników.

2nd St. Albans – Herefordshire, 17 lutego 1461 r. – Lancasterzy wyparli Yorków z miasta, a następnie zniszczyli dziwnie rozstawioną armię Warwicka, nawet gdy była solidnie broniona żywopłotami, kolczakami i kolczastymi siatkami.

Towton – Yorkshire, 29 marca 1461 r. – Zdecydowanie największa bitwa w polu i największa w całej serii. Bierze w niej udział ponad 200 jednostek bojowych i, podobnie jak w prawdziwej bitwie, prawdopodobnie zajmie dużo czasu. To głównie zderzenie i trzask, z niewielkim polem manewru, a wszystko toczy się w oślepiającej śnieżycy!!

Barnet – Obszar Wielkiego Londynu, 14 kwietnia 1471 r. – Klasyczna bitwa z zaplanowanym rozmieszczeniem, ale nakładającymi się skrzydłami, okrzykami zdrady w szeregach, mgłą wojny (autentyczną mgłą) i doskonałym wykorzystaniem rezerw.

Tewksbury – Gloucestershire, 4 maja 1471 r. – Bitwa, która ukazuje jeden z kluczowych elementów terenu bitew z tej epoki: rozległe żywopłoty i gęste zarośla na czystych polach.

Bosworth – Leicestershire, 22 sierpnia 1485 r. – Najbardziej znana bitwa wojenna i tragiczna (jak sądzę) śmierć króla Ryszarda III w bitwie, którą powinien był wygrać. Korzystając z najnowszych informacji o miejscu bitwy, sprawdźmy, czy uda Ci się wykluczyć dynastię Tudorów.

Zawartość:

Pięć dwustronnych map o wymiarach 22” x 34”

Jedna mapa o wymiarach 11” x 17”

Siedem i pół arkusza żetonów

Jedna instrukcja serii

Trzy podręczniki bitewne

Osiem kart pomocy gracza

Dwie dziesięciościenne kostki do gry