Successor Starter Army

Idealna równowaga między siłą rdzenia, szybką kawalerią i silnym pułkiem słoni. Ten zestaw startowy może być używany do reprezentowania sił Seleucydów (połowa III-II wieku p.n.e.), Ptolemeuszów (połowa III-I wieku p.n.e.) lub Pyrrusa (koniec III wieku p.n.e.).

Seleucydzi (połowa III-II wieku p.n.e.)
Seleukos wyłonił się z wojen domowych, które nastąpiły po śmierci Aleksandra Wielkiego, jako władca znacznej części dawnego imperium perskiego. Założona przez niego dynastia znana jest jako dynastia Seleucydów, a imperium Seleucydów przetrwało w takiej czy innej formie aż do aneksji Syrii przez Rzymian. Lista Seleucydów przedstawia armie imperium przed jego rozpadem, kiedy Seleucydzi mogli jeszcze dorównać Rzymianom i walczyć o hegemonię na hellenistycznym Wschodzie.

Choć pierwotnie imperium Seleucydów opierało się na Babilonii, jego centrum stopniowo przesunęło się do Syrii i jej stolicy, Antiochii – jednego z wielu miast nazwanych tak przez Seleukosa na cześć jego ojca Antiocha, generała Filipa, ojca Aleksandra. W szczytowym okresie imperium Seleucydów rozciągało się na wschód aż do Indii, do Sogdii na północnym wschodzie, do granic Egiptu na południu i na zachód aż po Morze Egejskie.

Ptolemeusz (połowa III–I wieku p.n.e.)
Po rozpadzie imperium Aleksandra Wielkiego, władcą Egiptu został Ptolemeusz I. Założona przez niego dynastia miała przetrwać najdłużej ze wszystkich następców, kończąc się dopiero wraz ze śmiercią Kleopatry w 30 roku p.n.e. Głównym rywalem Ptolemeuszów było imperium Seleucydów na północy.

Dwa królestwa hellenistyczne nieustannie walczyły o kontrolę nad terytorium leżącym między Egiptem a Syrią. Słonie stanowiły ważną część armii walczących stron. Ptolemeuszowie rozpoczęli od stada słoni indyjskich, ale nie mogąc znaleźć zastępstwa, próbowali zamiast nich wyszkolić słonie afrykańskie. Okazały się one niewystarczające, ponieważ były mniejszymi słoniami pochodzącymi z Afryki Północnej. W starciu między tymi dwoma gatunkami słoni przewagę miały słonie indyjskie Seleucydów.

Pyrrus (koniec III wieku p.n.e.)
Pyrrus z Epiru był jednym z najwybitniejszych generałów swoich czasów – miał to we krwi – w końcu był kuzynem Aleksandra Wielkiego. Został królem Epiru i Macedonii i poprowadził armie przeciwko Rzymianom, wspierając greckie miasta południowej Italii (znane jako Magna Graecia). Zwycięstwa, które odniósł w tej kampanii, zostały osiągnięte kosztem jego własnej armii, przez co termin „zwycięstwo pyrrusowe” wszedł do powszechnego użytku i oznaczał zwycięstwo niemal tak samo druzgocące dla zwycięzców, jak i dla przegranych.

Armia Epirotów jest typowa dla zachodnich Sukcesorów, ponieważ opiera się na falangi uzbrojonej w piki, wspieranej przez lżejszą piechotę i kawalerię. Przedstawiliśmy kawalerię macedońską i Epirotów jako uzbrojoną w lekkie włócznie, co wydaje się bardziej zgodne z ogólną skutecznością greckiej kawalerii po czasach Aleksandra. Odsetek pików w armiach Pyrrusa spadał w kolejnych bitwach.

Pudełko z armią Sukcesorów zawiera:

Modele do gry Hail Caesar, są niesklejone i niepomalowane.