US Airborne Support Group (1943-44)

Ten zestaw zawiera:

1 x US Airborne HQ
1 x US Airborne Medium Machine Gun Team
1 x US Airborne Medium Mortar Team

HQ

Amerykańskie siły rozpoczęły wojnę bez żadnego doświadczenia bojowego i często z minimalnym przeszkoleniem. Po zetknięciu się z realiami wojny zarówno oficerowie, jak i żołnierze szybko się uczyli. Jednak stałe zapotrzebowanie na żołnierzy oznaczało, że stosunkowo niedoświadczeni oferenci mogli nadal prowadzić żołnierzy do akcji nawet pod koniec wojny. Zarówno doświadczenie, jak i awans często pojawiały się bardzo szybko, niezależnie od tego, czy w Europie, czy na Pacyfiku.

Medyk

Medyk polowy daje rannemu żołnierzowi najlepszą szansę na przeżycie poważnego urazu i może zapewnić, że lekko ranni żołnierze powrócą do sprawności bojowej tak szybko, jak to możliwe. Młodszy personel medyczny, taki jak noszowi, może towarzyszyć medykom w terenie. Oficerowie medyczni nie zawsze byli uzbrojeni, ale w praktyce pistolet był często noszony do samoobrony.

Średni karabin maszynowy

Amerykanie byli wyposażeni w doskonały średni karabin maszynowy: Browning M1919A4 kal. .30. Ze względu na wagę (31 funtów) zawsze używano go ze statywem. Szybkostrzelność wynosiła 500 pocisków na minutę, a zasięg skuteczny ponad 1000 metrów. Oddziały spadochroniarzy mogły nosić M1919A6 – wersję karabinu maszynowego Browning kal. 30, wyposażoną w lżejszą lufę, kolbę i dwójnóg, w celu zapewnienia oddziałowi lekkiego karabinu maszynowego.

Bazooka

Amerykańska Bazooka została po raz pierwszy użyta w Afryce Północnej i na Tarawie w listopadzie 1942 roku. Pierwsza wersja (M1A1) miała dwa uchwyty i drewnianą podporę. W 1943 roku wypuszczono nową wersję, która nie miała już przedniego uchwytu, ale miała ulepszony elektryczny system odpalania. Wersja ostateczna była dłuższa (1,55 m) i poprawiła zasięg z 200–250 jardów do 300 jardów. Rakieta M6 HEAT mogła z łatwością przebić pancerz o grubości 76 mm pod kątem 30° lub 110 mm pod kątem 90°.

Lekki moździerz (M2)

Moździerze były najczęściej dostępnym rodzajem broni wsparcia. Spadochroniarze i Rangersi mieli jeden moździerz na pluton, oprócz tych, które mogły zostać przydzielone na poziomie kompanii. Zazwyczaj były one rozmieszczane w odpowiedniej tylnej pozycji, nie dalej niż 100 jardów od obserwatora, aby „zabezpieczyć najbardziej niebezpieczne podejścia do obszaru plutonu”. Standardowy lekki moździerz miał stosunkowo duży kaliber 60 mm. Wystrzeliwał odpowiednio większy i skuteczniejszy pocisk na większy zasięg niż mniejsze moździerze używane przez Niemców i Brytyjczyków. Jedynym problemem była waga (19 kg), co oznaczało, że do jego przenoszenia potrzebny był większy zespół. Spadochroniarze mieli lżejszą wersję (M19 ważył tylko 9 kg).

Modele do gry Bolt Action, są niesklejone i niepomalowane.